Filmin Adı: Lord Of The Rings

J.R.R Tolkien’in destansı ve epik romanından uyarlanan film, üçlemenin sonuncusu “The Return Of The King” ile beraber sona erdi. Aslında genel anlamda hayranları için vazgeçilmez bir tutku haline gelen bu romanın sinemaya uyarlanması iki sene önce “The Fellowship Of The Ring” ile beraber epey ses getirmişti. Hem romanı daha önce okumamış ve Tolkien’in Kuzey Avrupa mitolojisinden hatta çokça Ortaçağ İngiltere’sinden yararlanarak yarattığı orta dünya ile hiç karşılaşmamış olanlar hem de bu romanın fanatikleri ve FRP(Fantasy Role Playing) meraklıları için mihenk taşı olmuş bu eserin sevenleri; ilk filmden fazlasıyla hoşnut kalmışlardı. Bu durum film açısından en önemli başarılardan biri çünkü sinemaya aktarılırken atlanan bazı detaylardan dolayı hayranların kızma olasılığı; eseri hiç okumadan filmi izleyenler için de, gereksiz ayrıntılarla bezeli ağır ilerleyen bir film olma olasılığı varken; Peter Jackson’ının ve tabii ki ekibinin (tüm ekip genel olarak Tolkien ve kitabın hayranları arasından seçilmeye çalışılmış) başarısı ile görsel olarak çok görkemli bir yapıt ortaya çıkmış. Belki de sinema tarihinin şimdiye kadar ki en görkemli stüdyolarının kurulduğu, binlerce minyatürün yanı sıra filmin içinde her dijital karaktere kendine ait bir zeka ve karar verme yeteneği kazandıran birçok yazılımla birlikte savaş sahnelerinin gerçekliği ve tabii ki olağanüstü kostümler, filmi sinema açısından farklı bir konuma getiriyor.

Ben bu yazıda açıkça Yüzüklerin Efendisinin son bölümünden bahsetmekten çok Peter Jackson’ının romanı uyarlarken gösterdiği genel tavırdan, görüntü yönetmenliğinden ve hikaye kurgusundan bahsetmek istiyorum. Zaten yönetmenin elinde son derece detaylı tasvirlerle anlatılmış mekanlar roman itibari ile bulunmaktadır. Fakat işin en zor kısmı yaklaşık 40 yıldır birçok insan tarafından okunulan bu kitaptaki karakterleri,ırkları ve bu ırkların yaşadıkları mekanları olabildiğince doğru ve detaylı görselleştirebilmektir. Açıkça söylemek gerekirse Yeni Zelanda’daki mekanları iyi bir biçimde dönüştürerek romana uygun yerler haline getirmesi, kostümler konusunda ve hatta oyuncu seçimindeki dikkati birinci sınıf bir dönem filmi mantığı ile çalışarak bu masalsı yapıtı sinemaya aktarmasındaki başarısı nedeni ile söylenebilecek fazla bir söz yok. Filmin aynı kitap mantığında üç bölümden oluşması; hem sinema endüstrisinin (Matrix-Star Wars mantığı) para kazanma stratejisi için uygun hem de bir sinema izleyicisinin üç saat civarı konsantrasyonunu sabit tutmasının zorluğu bilinirken filmin şu son kısaltılmış halinin bile dokuz saat olduğu düşünüldüğünde çok mantıklı bir seçimdir. Eğer film tek bir film mantığında çekilseydi herhalde Tolkien hayranları bu işten hiç hoşlanmazlardı.

“Yüzük Kardeşliği” üçlemenin galiba hem kitap olarak hem de sinemasal açıdan dramatik yönü ve temposuyla en ideal bölümüydü. “İki Kule” ise açıkça söylemem gerekirse beni kitap olarak da çok sıkmıştı aynı şey film için de geçerli. Belki karakterlerin hikayelerinin artık parçalanması yani yüzük kardeşliğinin bozulması, kitap içinde tek bir hikaye söz konusu iken ayrı ayrı 3 hikayeye bölünmesi ve hem kitapta savaş sahnelerinin sayfalarca tasviri hem de sinemada Jackson’ın bakın bu işin altından ben nasıl kalkıyorum sevdası ile dakikalar süren aksiyon sahneleri ki Legolas’ın (Orlando Bloom) kaykay benzeri tahta parçası üstünde Uruk-Hai’lerin üstüne uçurarak olayı biraz XXX Vin Diesel boyutuna sokması; filmin genel anlamda üçlemenin en zayıf halkası olmasına neden olmuş. Son bölüm olan “Kralın Dönüşü” ile de Peter Jackson zorunlu olarak kitapta yapıldığı gibi tüm karakterlerin tek tek hikayelerini bitirmiş. Ancak bunu yaparken seyirciyi özellikle son yarım saat çok sıkıyor ve ne yazık ki yönetmenin sinema tarihinin en kanlı(gore) filmlerinden biri sayılan “Braindead” gibi filmlerden bir başka bir şey çekmemesindeki neden daha iyi anlaşılıyor. Yüzük Kardeşliğinde olan o dramatik yapıdan ne yazık ki bu filmde eser yok. Frodo’nun (Elijah Wood) Sam(Sean Astin) ile yaptığı duygusal o sürekli üzgün,bezgin bakışmalar filmin sonuna doğru bizi hüzünlendirmekten çok biraz fazla yapay kaçmış. Üçlemenin son halkası bence yine görsel açıdan, tempo bakımından yüksek ama sonlara doğru temponun aşırı yavaşlaması ve ne yazık ki kötü bir melodrama dönüşmesi nedeni ile yine de birinci film olan “Yüzük Kardeşliği”nin gerisinde kalmış.
Kitabın 2.Dünya Savaşının sonunda yazılması nedeni ile Tolkien’in o büyük acılar sonucunda yarattığı Orta Dünya’da geçen bu hikayede gene çok büyük bir iyi ve kötü savaşı mevcut. Tabii ki Tolkien’in yarattığı dünyada ne yazık ki insanlar hiç iyi bir yerde değil hatta onur konusunda Elfler,Dworf(Cüceler) ve Hobbitlerden sonra gelmektedirler. İktidarın ve gücün insanı nasıl dönüştüreceği, köleleştireceği üzerine tam da George Orwell’in “Animal Farm” mantığında yazılmış bir eser olan “Yüzüklerin Efendisi” istenirse bir masal istenirse de günümüz dünyasının bir yansıması olarak yorumlanabilir.

Tabii Tolkien aslında dünyanın gidişatı hakkında daha pozitif düşünen ve çok iyimser bir yazarmış. Zaten kitapta da dendiği gibi: “There is always hope.”

Ama gerçekten insanlık ve dünya için umut var mı???
 
Ali Ersina
28.12.2003
 

<< İndekse Geri Dön<<

Tüm hakları saklıdır. Ali Ersina'dan izin alınmadan kopyalanamaz ve çoğaltılamaz.  Copyright (c) 2004